„Zawrócił. Miejsce wydało mu się nieprzyjemne i nie chciał w nim przebywać ani minuty dłużej. Ruszył truchtem wzdłuż świeżych kolein drogi, co pewien czas przystając i uważnie obserwując okolicę. Turkot dyliżansu ucichł. Tylko łagodny szum wiatru wygrywał smutną melodię wśród piasków i skał.
„Jeśli teraz nie spotkam Toimniża, wrócę do Custer" — pomyślał. I wtedy w dali, na drodze dostrzegł jeźdźca nieruchomego jak posąg.
Przynaglił konia do galopu i zatrzymał go dopiero na krok od znajomej postaci.
— Jesteś... — powiedział krótko, bo zabrakło mu innych słów.
— Rzekłem memu bratu, że spotka mnie, gdy nadejdzie pora, i w miejscu, w którym grozić mu będzie niebezpieczeństwo. Byłem w tym miejscu, a teraz pora nadeszła.
— To ty strzelałeś! Od razu zgadłem. A przecież mówiłeś, że nie będziesz pomagać ludziom z dyliżansu. Czemu więc strzelałeś
— Bo nad moim bratem pochylała się śmierć i nie było innego sposobu jej odegnać.
— Rozumiem... A co teraz Słońce obiegło niebo. Jestem głodny. Czy Toimniża nie spotkał na swej drodze antylopy
Oblicze Indianina pozostało nadal nieruchome, ale kąciki ust zadrgały na ułamek sekundy w uśmiechu.
— Jedź ze mną, a może znajdę radę na twój głód.
Skręcili z drogi i ruszyli tym samym co zawsze martwym krajobrazem, aż dotarli do lejkowatego zagłębienia gruntu, za którym Karol dostrzegł znajomy pas zieleni krzewów i drzew.“(5)