„Ale wyznać trzeba, do kulminacyjnego punktu tych zdarzeń, do ich osobliwego a teatralnego apogeum nie był przygotowany.
Mżenie żarówek rozjaśniało tylko nogi zdyszanej dziewczyny. Twarz w oćmie ciemnych włosów była źle widoczna. Ale Wachicki zauważył, że po wyskoczeniu na dach ani razu swej głowy w stronę Tecia nie odwróciła. Jej gołe ramię wzniosło się szerokim, scenicznym gestem i wskazało czarną zawarszawską dal, całą pokreśloną zielonymi kreskami.
— A cóż to za błyskawice — zawołała głosem, co wydobywał się z samego dna jej klatki piersiowej, nad wyraz dyszącej, z czym widać walczyła. Natomiast ze schodni u jej stóp jęła stopniowo wynurzać się postać Nadhorodeckiego. — Proszę sobie wyobrazić — rzekła wciąż dysząc — pan doktor pytał mnie, dlaczego... jestem taka zamyślona... A ja niestety po prostu... nie mogłam sobie przypomnieć...
— Czego — spytał Leon.
— Roli... Ale teraz wiem. Bo te błyskawice mi coś przypomniały... Błyskawice wokoło domku porosłego trnwą. Proszę zobaczyć!... — Podbiegła do leżaka i w nim usiadła. Nagle zaczęła drżeć.
— Biją mnie dreszcze, przeklęte dreszcze — wyszeptała, udając głos jakiegoś mężczyzny. Zęby jej zastukały. — Ciekawym, kiedy on, kiedy on przyjdzie... O, słyszę czyjeś kroki. Tak, to chyba o n... Tak jest, puka... — Wstała i jakby opatuliła się w niewidzialny szlafrok. Wsunęła rękę do niewidzialnej kieszeni. Stąpiła naprzód. — O, to pan — powiedziała. — Dziś okropnie duszno.“(3)