„— Żądasz ode mnie spokoju jak kat od skazańca.
— Wymagam spokoju, ponieważ twój gniew nie odmieni naszego przeznaczenia. Przyjmij moją propozycję, proszę cię. Niczego więcej nie mogę ci ofiarować.
— A więc chcesz zamknąć ze mną niewolnicę, której przedstawisz mnie jako chorą wariatkę!
— Lorenzo!
— Jestem wariatka, jestem ciemna, ale o to właśnie ci chodzi.
— Błagam cię, spójrz głębiej w moje serce! Chcę odpędzić
od ciebie nudę.
— Ty to nazywasz nudą! — krzyknęła Lorenza śmiejąc się
dziko.
— Masz słuszność, powinienem powiedzieć cierpienie. Ale miej cierpliwość, wkrótce nadejdzie kres twoich cierpień.
— Pozwól mi przynajmniej iść do klasztoru. Będę się modliła za ciebie i za siebie. Przysięgnę na wszystko, co zechcesz, ale puść mnie!
— Nie możemy się rozstać, Lorenzo. Jesteśmy związani na zawsze — powiedział Balsamo dobitnie i Lorenza przestała nalegać.
— A więc nie chcesz — spytała w rozpaczy.
— Nie mogę.
— Wobec tego poproszę cię o co innego — rzekła z uśmiechem.
— O, uśmiechaj się, Lorenzo, jeszcze raz uśmiechnij się. Za taki uśmiech zrobię, co zechcesz.
— Tak, zrobisz, co zechcę, bylebym ja robiła wszystko to, co ci się podoba No, ale dobrze. Powiedziałeś, że wkrótce nadejdzie dzień, w którym znów będę wolna i szczęśliwa.“(7)